25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Στη Λατινική Αμερική η γυναίκα μετατρέπεται συχνά σε ένα δραματικό πρόσωπο

Eliminemos la violencia contra las mujeres

Της ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΡΑΠΑΤΣΙΑ

Βία κατά των γυναικών και κοριτσιών. Η πιο διαδεδομένη και πιο αποσιωπημένη μορφή βίας, σε όλο τον πλανήτη. Η καθιέρωση της 25ης Νοεμβρίου από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ως η Παγκόσμια Ημέρα εναντίον της Βίας κατά των Γυναικών, αναδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος και την αναγκαιότητα λήψης αποτελεσματικών μέτρων για την προστασία των γυναικών.

 

«Οι γυναίκες είναι αυτές που γίνονται δέκτες της ανδρικής πολύμορφης βίας καθώς και της προκατάληψης, της άγνοιας, της φτώχειας, της ίδιας της οικογένειας, της ίδιας της κοινωνίας»

Η Διεθνής Αμνηστία με την έκθεση της για το 2009 έρχεται να αναδείξει την κρίση στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων την οποία διέρχεται ο κόσμος και να υπογραμμίσει ότι οι γυναίκες είναι αυτές που πλήττονται πιο πολύ. Οι γυναίκες είναι αυτές που γίνονται δέκτες της ανδρικής πολύμορφης βίας καθώς και της προκατάληψης, της άγνοιας, της φτώχειας, της ίδιας της οικογένειας, της ίδιας της κοινωνίας.

 

Στην έκθεση της για τη Λατινική Αμερική, σημειώνει την πρόοδο που έχει παρατηρηθεί στην περιοχή ως προς την αντιμετώπιση της βίας εναντίον των γυναικών, ωστόσο τονίζει πως τα μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις της περιοχής, ιδιαίτερα αυτές της Κεντρικής Αμερικής, παραμένουν ανεπαρκή. Ομάδες γυναικών εξακολουθούν να απαιτούν δράση απέναντι σε έναν αυξανόμενο αριθμό περιπτώσεων βίας και ανθρωποκτονιών στην περιοχή. Πολλά σώματα γυναικών φέρουν σημάδια βασανιστηρίων και ειδικότερα της σεξουαλικής βίας.

 

"Το να έχεις βιαστεί, σε κάνει... ένα πρόσωπο που δεν έχει δικαιώματα, ένα πρόσωπο που απορρίπτεται από την κοινωνία και τώρα, στη γειτονιά που ζω, είναι σαν να βιάζομαι κάθε μέρα, γιατί κάθε μέρα κάποιος μου θυμίζει ότι πρέπει να κάτσω σε μια γωνία, να μην μιλάω, να μην λέω τίποτα".
Rose (δεν είναι το πραγματικό της όνομα), συνέντευξη από τη Διεθνή Αμνηστία στην Αϊτή, Μάρτιος 2008.

Οι δράστες παραμένουν ατιμώρητοι

Οι νόμοι για τη βελτίωση του σεβασμού των δικαιωμάτων των γυναικών και ιδίως το δικαίωμα στην ελευθερία από τη βία στο σπίτι, στην κοινότητα και στον τόπο εργασίας, έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο, στις περισσότερες χώρες της περιοχής, με την αξιοπρόσεχτη εξαίρεση της Αϊτής και ορισμένων άλλων χωρών της Καραϊβικής. Ωστόσο, η πρόοδος στην πρόληψη της βίας κατά των γυναικών και στην τιμωρία των υπευθύνων παραμένουν περιορισμένες.

"Της ξύρισαν το κεφάλι, με την βία την ωθήσαν έξω από το σπίτι και μετά την ανάγκασαν να περπατήσει γυμνή σε όλη την φαβέλα..." (Βραζιλία)

Σεξουαλική κακοποίηση

Νικαράγουα και Αϊτή ξεχώρισαν στην περιοχή ως δύο χώρες όπου το άνω του 50 τοις εκατό όλων των αναφερθέντων θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης ήταν 18 ετών ή και νεότερα. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, οι δράστες ήταν ενήλικες άνδρες, κάτοχοι εξουσίας. Η σεξουαλική κακοποίηση των κοριτσιών -ορισμένα μικρά, εννέα ή 10 χρόνων- είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φτώχεια, τη στέρηση και τον αποκλεισμό, τα οποία οδηγούν τα κορίτσια στον κίνδυνο της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ως το μοναδικό μέσο επιβίωσης τους.

 

«Η σεξουαλική κακοποίηση των κοριτσιών -ορισμένα μικρά, εννέα ή 10 χρόνων- είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φτώχεια, τη στέρηση και τον αποκλεισμό, τα οποία οδηγούν τα κορίτσια στον κίνδυνο της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ως το μοναδικό μέσο επιβίωσης τους»

Στην Βραζιλία γυναίκες που επέζησαν των βιασμών ή του ξυλοδαρμού σε φτωχές κοινότητες δεν έχουν πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες περίθαλψης και στη δικαιοσύνη. Παρά τη διαδεδομένη φύση του προβλήματος, το στίγμα που σχετίζεται με τη σεξουαλική βία καταδικάζει πολλά κορίτσια που επέζησαν, στην σιωπή.

 

"Η A. H. απήχθη και υποβλήθηκε σε φρικτές δοκιμασίες επί επτά ώρες κατά τις οποίες βιάστηκε και βασανίστηκε από μια ομάδα ανδρών τον Μάιο 2004. Μόνο δύο από τους επιτιθέμενους έχουν παραπεμφθεί σε δίκη από το τέλος του 2008." (Βενεζουέλα, Μάιος 2004)

Το καθεστώς των αμβλώσεων

Λαμβάνοντας υπ όψιν τα υψηλά επίπεδα της σεξουαλικής βίας, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι στη Νικαράγουα, όπως και στη Χιλή και στο Ελ Σαλβαδόρ, υπάρχει η απαγόρευση των αμβλώσεων σε κάθε περίπτωση, ακόμη και στις περιπτώσεις όπου η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμών ή όπου η συνέχιση της εγκυμοσύνης θα μπορούσε να θέσει τη ζωή της γυναίκας ή του κοριτσιού σε κίνδυνο. Υπάρχουν αναφορές σχετικές με τις προσπάθειες θρησκευτικών ομάδων στο Περού και στον Ισημερινό να ασκούν πίεση για μια παρόμοια απαγόρευση. Ωστόσο, στο Μεξικό, το Ανώτατο Δικαστήριο ψήφισε την άσρη της απαγόρευσης της άμβλωσης στην Περιφέρεια της πρωτεύουσας του Μεξικού.

 

«Το να έχεις βιαστεί, σε κάνει... ένα πρόσωπο που δεν έχει δικαιώματα, ένα πρόσωπο που απορρίπτεται από την κοινωνία και τώρα, στη γειτονιά που ζω, είναι σαν να βιάζομαι κάθε μέρα, γιατί κάθε μέρα κάποιος μου θυμίζει ότι πρέπει να κάτσω σε μια γωνία, να μην μιλάω, να μην λέω τίποτα»

Η βία κατά των γυναικών είναι ένα φαινόμενο που εμφανίζεται σε όλα τα πολιτισμικά και οικονομικά περιβάλλοντα και αφορά γυναίκες όλων των μορφωτικών και οικονομικών επιπέδων. Η Λατινική Αμερική έχει πολύ δρόμο να διανύσει μέχρι να δει ευτυχισμένες τις γυναίκες της... Μέχρι να σταματήσει η πλειονότητα των γυναικών που επιζούν από τη βία να είναι εκ νέου θύματα του συστήματος Δικαιοσύνης.