Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ «ΕΞΑΝΤΑ», ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ americalatina.gr

«Το ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση είναι ο καθρέφτης της σύγχρονης ιστορίας»

Των ΙΑΣΟΝΑ ΠΙΠΙΝΗ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΡΑΠΑΤΣΙΑ

«Όταν μιλάω με ιθαγενείς Κέτσουα η με Κοφάν, με τέτοιους ανθρώπους που αρχίζουν και σου δίνουν τον δικο τους τρόπο με τον οποίον βλέπουν τον κόσμο, νομίζω αυτο με κάνει λίγο πιο σοφό..»

Μιλώντας για τα ντοκιμαντέρ του στη Λατινική Αμερική ο Γιώργος Αυγερόπουλος είναι σαν να αναφέρεται κάθε φορά σε μια μοναδική περιπέτεια. Σε ένα ταξίδι στον χρόνο. Σε μια περιοχή του πλανήτη μαγική. Η επαφή του με τους ιθαγενείς είναι πάντα μια ξεχωριστή εμπειρία που έχει κάτι να τον διδάξει, μας λέει. Όπως η επαφή που είχε με τους ιθαγενείς στο Εκουαδόρ, οι οποίοι δεν γνώριζαν τι σημαίνει χρήμα..

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε οτι ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ του "Εξάντα" πριν από λίγα χρόνια λίγο έλειψε -όπως αποκαλύπτει στην συνέντευξη του στο americalatina.gr- να μετακομίσει στο Περού..

O "Eξάντας" που συνεχίζει να μεταδίδεται για όγδοη συνεχή χρονιά, έχει αποσπάσει ήδη τρία διεθνή κινηματογραφικά βραβεία και έξι τηλεοπτικά βραβεία ως η καλύτερη σειρά ντοκιμαντέρ της ελληνικής τηλεόρασης.

Συναντήσαμε τον Γιώργο Αυγερόπουλο στα γραφεία της εκπομπής του στο Νέο Κόσμο. Μόλις είχε επιστρέψει από το Μεξικό. Μίλησε στο americalatina.gr για τα ταξίδια του στη Λατινική Αμερική, τους ανθρώπους της και την φιλοσοφία που κουβαλούν αλλά και το ρόλο του ντοκιμαντέρ στην ελληνική τηλεόραση.

 

Πόσες εκπομπές σας αφιερώνετε φέτος στη Λατινική Αμερική; Γενικότερα ενα μεγάλο ποσοστό των ντοκιμαντέρ που κάνετε για τον "Εξάντα" προέρχονται απο τη Λατινική Αμερική. Για ποιο λόγο;

Γ.Α: Φετος δυο στις επτά εκπομπές θα είναι για τη Λατινική Αμερική. Αν το δούμε συνολικά ένα μεγάλο ποσοστό των εκπομπων ειναι για τη Λατινική Αμερική. Νομίζω οτι η Λατινική Αμερική είναι η πιο ενδιαφέρουσα περιοχή του πλανήτη αυτη τη στιγμή. Αυτη και η Αφρική θα έλεγα. Συμβαίνουν πράγματα που έχουν να κάνουν με την κοινωνία αυτων των χωρών που κατά τη γνώμη μου είναι εντυπωσιακά. Επίσης σε αντίθεση με άλλες περιοχές του κόσμου βλέπεις αυτην την ζωογόνα νοοτροπία -που λέω εγώ- και σκέψη των ιθαγενών της Λατινικής Αμερικής που εμένα μου δίνει ζωή να σου δώσω να καταλάβεις. Είναι τρομερό να βλέπεις πως ένας Ινδιάνος Κοφάν αντιμετωπίζει τον κόσμο. Είναι τρομερό να ξέρεις ότι μέχρι το 1960 οι άνθρωποι αυτοί δεν ήξεραν το χρήμα για παράδειγμα. Η τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να ενταχθούν στην κοινωνία. Αυτη είναι για μενα η Λατινική Αμερική.

 

«Πριν γινει ο “Εξάντας”, πριν γίνουν όλα αυτα, είχαμε σκεφτεί με τη γυναίκα μου πολύ σοβαρά να μετοικίσουμε στο Περού. Και βρηκαμε δουλειά στην Αρεκίπα ως ξενοδοχοϋπάλληλοι..»

Τι ακριβώς σημαίνει λοιπόν για εσας η Λατινική Αμερική;

Γ.Α: Είναι οι ιθαγενείς της, είναι η βία της αν θέλεις, το “να περνάμε καλά”, “ζησε τη μέρα”, και όλα αυτα τα στοιχεία μαζι με κανουν όποτε ταξιδεύω εκεί να νιώθω σαν το σπίτι μου. Θα μπορούσα να ζήσω στο Περού, στην Αρεκίπα ας πουμε. Όταν είχαμε πρωτοπάει με την γυναίκα μου για διακοπες, βρισκόμουν σε μια κρίση ταυτότητας. Δεν ήθελα πια να είμαι δημοσιογράφος, δεν μου άρεσε πια. Πριν γινει ο “Εξάντας”, πριν γίνουν όλα αυτα, είχαμε σκεφτεί πολύ σοβαρά να μετοικίσουμε. Και βρηκαμε δουλειά στην Αρεκίπα ως ξενοδοχοϋπάλληλοι. Και μαλιστα είπαμε τότε οτι πρέπει πρώτα να γυρίσουμε πίσω να κανονισουμε κατι λεπτομέρειες και σου ερχόμαστε. Οταν επέστρεψα στην Ελλάδα όμως αρχισε ο “Εξάντας”, όλα αυτα..

Ποια ντοκιμαντέρ για τη Λατινική Αμερική ξεχωρίζετε; Είναι πολλά..

Γ.Α: Είναι δυο τα ντοκιμαντέρ που ξεχωρίζω... Είναι όλα βασικά.. Εγω δεν μπορώ να τα ξεχάσω.. Δηλαδή οποιοδήποτε ντοκιμαντέρ. Είτε στις φαβέλλες της Βραζιλίας, όπου πέρασα παρα πολύ καλα οφείλω να πώ, είτε στις Μούσες, αυτην την κοινότητα τραβεστί, που το αποδέχονται πλήρως στην μικρή τους πόλη, είτε η Οαχάκα, και αυτό το ελπιδοφορο πράγμα που βγαζουν προς τα έξω, είτε το Εκουαδόρ με τη μόλυνση του Αμαζονιου.. Τωρα γυρίσαμε από το Μεξικό. Εκει καναμε ενα εργο για τα καρτέλ των ναρκωτικών. Εμένα ας πουμε η Τιχουάνα με γοήτευσε. Είναι ακριβώς όπως το λεει το τραγούδι του Μανού. Εκανα δυο καλούς φίλους εκει, και ξέρω ότι σε όλα αυτα τα μέρη πιστεύω θα ξαναγυρίσω.. Είναι λιγο υπερφυσικό αυτο που σου λέω, είναι έτσι όμως. Και πέρασα όταν σου λέω θαυμασια.. Η όλη φαση είναι λίγο “ταραντίνο” ας πούμε. Δηλαδή είναι όλοι μεσα στην τρελή χαρα, “δεν τρέχει τίποτα”, Εκει που προχωράς στο δρόμο, βλέπεις δυο αποκεφαλισμένους στο χαντάκι. Χα, χα.. Και είναι όλα τα πράγματα κανονικά..

«Στο Εκουαδόρ συνάντησα έναν άνθρωπο που μεγαλωσε χωρίς να ξέρει τι σημαίνει χρήμα. Τους εδιναν ενα χαρτονόμισμα και το έσκιζαν στη μέση. Τους έδινε η "Τεξάκο" επιταγές και τις κολλούσαν στις καλύβες τους και έκαναν κόντρες ποιος εχει την πιο ωραία επιταγή..»

Με ποια φράση θα χαρακτηρίζατε τη Λατινική Αμερική; Υπαρχουν θετικά και σκοτεινά σημεία. Είθισται σε ενα ντοκιμαντέρ να αναδεικνύονται περισσότερο τα αρνητικά..

Γ.Α: Θα το έκλεινα σε μια φραση, “το να ζήσουμε σήμερα”. Αυτό. Να ζήσουμε σήμερα. Αυτο το έχω συναντήσει παρα πολλες φορές, είτε στην αφέλεια και επικινδυνότητα των 14χρονων που είναι στις συμμορίες στο Ελ Σαλβαδόρ, μεχρι τους ιθαγενείς που κοντεύουν να εξολοθρευτούν επειδή η Τεξάκο μολύνει την περιοχή τους. Η θεωρία αυτη εμένα με γοητεύει, ότι μεσα σε ενα σκηνικό φτώχειας, αν θέλεις, υπάρχει ένας πλούτος συναισθημάτων. Υπάρχει η χαρά της ζωής και ενας τρόπος αντιμετώπισης του θανάτου τελείως διαφορετικός απο οτι εχουμε συνηθισει, ή απο ο,τι ειναι στην Ασία. Αυτο ειναι για μενα το συγκλονιστικό και το βασικοτερο είναι οταν μιλάω με ιθαγενείς. Όταν μιλάω με Κέτσουα η με Κοφαν, με τετοιους ανθρώπους που αρχίζουν και σου δίνουν τον δικο τους τρόπο με τον οποίον βλέπουν τον κόσμο και αυτο σε κάνει λίγο πιο σοφό. Μεγάλη λέξη μπορεί να χρησιμοποίησα αλλά καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.. Γιατί ειλικρινά τον περασμένο Ιούνιο, όταν εγιναν τα γυρίσματα για το Εκουαδόρ, ηταν ο πρωτος ανθρωπος που γνώρισα που μεγαλωσε χωρίς να ξέρει τι σημαίνει χρήμα. Τους εδιναν ενα χαρτονόμισμα και το έσκιζαν στη μέση.

 

 

«Στη Λατινική Αμερική μεσα σε ενα σκηνικό φτώχειας υπάρχει ένας πλούτος συναισθημάτων. Υπάρχει η χαρά της ζωής και ενας τρόπος αντιμετώπισης του θανάτου τελείως διαφορετικός απο οτι εχουμε συνηθισει εμείς εδώ..»

Τους έδινε η "Τεξάκο" μια επιταγη και τις κολλούσαν στις καλύβες τους και έκαναν κόντρες ποιος εχει την πιο ωραία επιταγή. Οταν μιλάς με αυτον τον άνθρωπο και του λες εσυ πως αντιλαμβάνεσαι το χρημα και σου λεει ολο αυτο το οποιο εμεις ζουμε καθημερινα, οτι παλέυουμε στην ουσια για το τίποτα, οτι η ζωη ειναι αλλού, οτι εγω αν βγω εξω, αυτο που χρειαζομαι ειναι να φαω και να πιω λιγο νερό, τοτε βλέπεις ότι ο κόσμος που βιώνεις εδώ είναι λίγο “μάτριξ”. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις. Είναι λίγο σαπουνόφουσκα. Γιατί πραγματικά αυτο που χρειάζεσαι στη ζωη σου ειναι να περνάς καλα, να είσαι υγιής, να εχεις λίγο νερό καθαρό να πιεις, και λίγη τροφή.

 

Τα τελευταία χρόνια το ντοκιμαντέρ έχει καταλάβει μια σημαντική θέση στην ελληνική τηλεόραση και με την δική σας συμβολή. Εχει σημερα την θέση που θα έπρεπε; Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση;

Γ.Α: Το ντοκιμαντέρ είναι ο καθρέφτης της σύγχρονης ιστορίας. Στην ουσία καταγράφει το παρόν μας. Ως εκ τούτου, επειδη όχι μονο το καταγράφει αλλά το αναλύει κιόλας, είναι εξαιρετικά σημαντικό να υπάρχει. Θα έλεγα οτι η τηλεόραση θα έπρεπε να φιλοξενήσει οσες περισσότερες δουλειές μπορεί. Υπηρχε στο παρελθόν η αντίληψη οτι το ντοκιμαντέρ είναι ένα πράγμα βαρετό, για πολλά χασμουρητά. Τεράστια μονοπλάνα.. Θεωρώ ότι έχουμε ανοίξει ένα δρόμο. Ένα μικρό μονοπάτι που λέει ότι το ντοκιμαντέρ δεν είναι ένα βαρετό πράγμα, και προσπαθήσαμε να το ξεκολλήσουμε αυτο το πράγμα απο το κεφάλι του κόσμου, δηλαδη λέμε ότι το ντοκιμαντέρ δεν είναι ένα βαρετό πράγμα, διηγείται σύγχρονα πράγματα, που σε αφορούν μεγάλε. Δες τις συμβαίνει έξω για να μπορέσεις να ερμηνεύσεις τη δική σου ζωη, και αυτο ειναι ολο το περίβλημα. Επίσης η δική μας εμπειρία έδειξε και κατι αλλο πολυ σημαντικό. Οτι δεν χρειάζεται να εισαι Αγγλος, Αμερικανός η Γερμανός για να κανεις ενα ντοκιμαντέρ.

 

«Το ντοκιμαντέρ δεν είναι ένα βαρετό πράγμα, διηγείται σύγχρονα πράγματα, που σε αφορούν μεγάλε! Δες τις συμβαίνει έξω για να μπορέσεις να ερμηνεύσεις τη δική σου ζωη..»

Πες μια καλή ιστορία και πες την καλά, μια ιστορία που να ενδιαφέρει όλους τους σκεπτόμενους πολίτες του κόσμου, και τότε θα δεις οτι η δουλεια αυτη μπορει να προέρχεται απο μια γωνια του κόσμου που ειναι μικρή, δεν της δινουμε πολύ μεγαλη σημασια στο εξωτερικό, αλλα οταν πηγαινεις σε αυτες τις μεγαλες γιορτες κινηματογράφου, που τις λεμε φεστιβαλ, μπορεί και να διακριθεί. Γιατι τελικα η γλώσσα είναι απλά το κλειδί. Αν αλλάξεις τη γλώσσα τότε ξεκλειδώνεις τα νοήματα τα οποία ταξιδεύουν πιο μακρυά. Και αν η ιστορία που διηγείσαι αφορά ολους τους ανθρώπους του κόσμου, τότε ολοι οι ανθρωποι του κόσμου θα την δουν και θα την συζητησουν.