Ήταν μικρό σπίτι –

Από παιδί ο Evo βοηθούσε στις αγροτικές δουλειές. Όταν ήταν 6 χρονών, πήγε με τον πατέρα και την αδελφή του να δουλέψουν στη συγκομιδή ζαχαροκάλαμου, στα βόρεια της Αργεντινής. «Κάθε πρωί, πριν πάμε για δουλειά, ο πατέρας μου έκανε την προσευχή του στην Pachamama, που είναι η Μητέρα Γη

Αν και δούλευε σε όλη την παιδική του ηλικία, ο Evo, έβρισκε πάντα χρόνο να ασχοληθεί με το αγαπημένο του σπορ, το ποδόσφαιρο. «Όταν τα λάμα έβοσκαν στους λόφους, έπαιρνα τη μπάλα μου, που την είχα φτιάξει από κουρέλια και τα ντρίπλαρα το ένα μετά το άλλο. Το τέρμα ήταν φτιαγμένο από αχυρόμπαλες ή yaretas και ο αχώριστος σύντροφός μου ήταν ένα σκυλί που το έλεγαν Trebol».

Όταν έγινε 12 χρονών, ο Evo, ξεκίνησε μαζί με τον πατέρα του και ένα κοπάδι λάμα, από το Oruru, για να φτάσουν, μετά από ενός μηνός ταξίδι στην επαρχία Independencia de Cochabamba. «Ήταν 21 Αυγούστου του 1971, όταν πηγαίναμε με τα λάμα μας στην Cochabamba. Ακούσαμε από το ράδιο για το πραξικόπημα του Hugo Banzer Suarez. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα μεγάλα λεωφορεία που ταξίδευαν στον αυτοκινητόδρομο, ασφυκτικά γεμάτα, με ανθρώπους που πετούσαν πορτοκαλόφλουδες και μπανανόφλουδες από τα παράθυρα. Από τότε, μια από τις μεγαλύτερες φιλοδοξίες μου ήταν να ταξιδέψω με ένα από αυτά τα λεωφορεία …»

Στον δρόμο προς την εξουσία

Στις, απίστευτα βίαιες, συγκρούσεις σκοτώθηκαν 33 άτομα και τραυματίστηκαν γύρω στα 200 άτομα.

Στις αρχές του Οκτωβρίου, η απόφαση της κυβέρνησης να δώσει την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου της Tarija σε μια πολυεθνική, ξεσήκωσε νέες διαδηλώσεις, απεργίες και αποκλεισμούς δρόμων που παρέλυσαν τη La Paz, ενώ στο El Alto, σε απόσταση 14 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης, βίαιες συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών, αστυνομικών και στρατού οδηγούσαν σε νέους θανάτους. Η κυβέρνηση μίλησε για πραξικόπημα αλλά δεν τόλμησε να κηρύξει «κατάσταση πολιορκίας», ενώ την ίδια ώρα η Καθολική Εκκλησία και οι μη κυβερνητικές οργανώσεις έκαναν καταγγελίες για «πραγματική σφαγή». Στις 13 Οκτωβρίου, ο Sanchez de Lozada δήλωσε πως το σχέδιο για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου θα αναστελλόταν και ζήτησε εθνικό διάλογο. Ο Morales και οι άλλοι ηγέτες των κινητοποιήσεων απέρριψαν τον διάλογο: ο μόνος δρόμος που απέμενε στον Πρόεδρο ήταν να εγκαταλείψει την εξουσία. Τα δραματικά γεγονότα της 13ης Οκτωβρίου κόστισαν 28 νεκρούς, όλοι σχεδόν στο El Alto -ο συνολικός απολογισμός των νεκρών έφτασε τους 63 σε όλη τη χώρα, για τον συγκεκριμένο μήνα.

Στις 17 Οκτωβρίου, ο Sanchez de Lozada έστειλε επιστολή παραίτησης στο Κοινοβούλιο και κατάφερε να σπάσει τον κλοιό των υποστηρικτών του Morales που είχαν αποκλείσει το Μέγαρο Quemado . Το ίδιο απόγευμα, ο πρώην, πια, ανώτατος άρχοντας επιβιβάστηκε σε ένα αεροπλάνο από τη Santa Cruz de la Sierra και έφυγε για το Μαϊάμι, τον πρώτο σταθμό της αυτοεξορίας του στις ΗΠΑ.

Την ίδια ώρα, στη La Paz, το Κοινοβούλιο επέλεγε τον αντιπρόεδρο Carlos Diego Mesa Gisbert για την θέση του Προέδρου της χώρας. Ήταν αποδεκτός και από την αντιπολίτευση γιατί, 4 μέρες νωρίτερα, είχε αποσύρει την υποστήριξή του από τον Πρόεδρο «αφού αυτή η αλληλουχία γεγονότων που είχε τόσο μεγάλο κόστος σε ανθρώπινες ζωές είναι αβάσταχτη για τη συνείδησή μου ως ανθρωπίνου όντος, ως αντιπροέδρου της χώρας και ως ανθρώπου ταγμένου να υπηρετεί ηθικές αρχές»

.Ο Mesa που σκόπευε να «σταματήσει τις ακρότητες» οι οποίες είχαν οδηγήσει τη χώρα σε χαώδη κατάσταση, πρότεινε να παγώσει το θέμα του φυσικού αερίου, να αλλάξει ο Νόμος για τους Υδρογονάνθρακες με γνώμονα την αύξηση του εθνικού εισοδήματος καθώς και τη δημιουργία Συνταγματικής Εθνοσυνέλευσης.
Ο Morales και οι υπόλοιποι αρχηγοί της αντιπολίτευσης αποφάσισαν να δώσουν μια περίοδο χάρητος 90 ημερών στο νέο Πρόεδρο. Αλλά η μοίρα του Mesa ήταν προδιαγεγραμμένη. Ανάμεσα σε ένα κοινοβούλιο διστακτικό στο να εγκρίνει τις μεταρρυθμίσεις και στα ριζοσπαστικά αιτήματα των εξεγερμένων μαζών, ο Evo Morales, προκειμένου να μην υποσκελιστεί από τα σωματεία, τα συμβούλια που είχαν στηθεί στις γειτονιές και τους άλλους εργασιακούς και κοινωνικούς φορείς, οι οποίοι απαιτούσαν την εθνικοποίηση του φυσικού αερίου και των αποθεμάτων πετρελαίου, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις επιπτώσεις τέτοιων ενεργειών σε σχέση με τις εταιρείες που κατείχαν ιδιοκτησιακά συμβόλαια εκμετάλλευσης αυτών των πηγών ενέργειας, προοριζόταν να παίξει τον σημαντικότερο ρόλο, με τον ίδιο τρόπο που το είχε πράξει στην εκδίωξη του Προέδρου Sanchez de Lozada.

Στις 5 Δεκεμβρίου του 2004 και ενώ το κλίμα ήταν θερμό, από καινούργιες κινητοποιήσεις, εκρήξεις βομβών και τις καταγγελίες του Morales πως οι Ένοπλες Δυνάμεις και η Αμερικάνινη Πρεσβεία ετοίμαζαν πραξικόπημα –

.Το Μάιο του 2005, όταν η Βουλή των Αντιπροσώπων αρνήθηκε να συμπεριλάβει το 50% του αποθέματος στον νέο Νόμο για τους Υδρογονάνθρακες, κάτι που ήταν πλέον αδιαπραγμάτευτο αίτημα του MAS, ο Morales ξεκίνησε έναν νέο γύρο αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων, στις οποίες μεγάλος αριθμός αυτοχθόνων, αγροτών και εργατών ορυχείων συμμετείχαν σε διαδηλώσεις, απεργίες και αποκλεισμούς δρόμων.

Μπροστά στην αδυναμία να χειριστεί το πανδαιμόνιο που επικρατούσε σε όλη τη χώρα, ο Mesa υπέβαλε απροειδοποίητα, την παραίτησή του στις 7 Ιουνίου.
Το απόγευμα της 9ης Ιουνίου, με κοινή συμφωνία μεταξύ του MAS και των συμμάχων του, που υποστηρίχθηκε από την Καθολική Εκκλησία, τις Ένοπλες Δυνάμεις, ακόμα κι από τον Mesa τον ίδιο, προτάθηκε σαν μεταβατικός Πρόεδρος της χώρας ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο Eduardo Rodriguez Velte -ένας άνθρωπος μακριά από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, πράγμα που εξασφάλιζε την πολυπόθητη προοπτική εξομάλυνσης της τεταμένης κατάστασης.

Σε ένα κλίαμ αξεπέραστης αισιοδοξίας, ο Morales και οι άνθρωποί του ετοιμάζονταν για τις εκλογές με το σύνθημα «είμαστε ο λαός, είμαστε το MAS». Στις 18 Δεκεμβρίου, κάτω από τις σημαίες της εθνικοποίησης των πηγών υδρογονανθράκων και της αντίστασης στο νέο-φιλελευθερισμό, ο Morales κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με το εντυπωσιακό ποσοστό του 53,7% των ψήφων και 84,5% συμμετεχόντων στο εθνικό εκλεκτορικό σώμα. «Η πολιτική είναι η τέχνη να υπηρετείς τον λαό και εμείς ζούμε για την πολιτική και όχι από την πολιτική. Ήρθε η ώρα για αλλαγή, για ελπίδα, για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας».